این آوای من است

چند وقتی است که به وب لاگم سر نمی زنم نمی دانم چرا خسته شده ام یا چیز دیگر است اما میلی نیست که بنویسم حالا هم که دارم می نویسم ذهنم خالی از هر گفتاری است روزنامه ها را می خوانم تلویزیون نگاه می کنم اما نسبت به تمام اخبار بی تفاوت شده ام گوییا که دیگر برایم هیچ تفاوتی ندارد . اما یک چیزی که مرا به خود جلب می کند طبیعت است و خشم شاید انسان ها هرچه بدی است بر سرخودشان و طبیعت بیاورند اما هنگامیکه که خشم طبیعت خود را نشان می دهد هیچ نمی توانند انجام بدهند خیلی خوشحال می شوم جاییکه طبیعت بر انسان چیره می شود و انسان قادر به کاری نیست و همچنین وقتی که از نسل انسان ها کم می شود جای بسی خوشحالی است